1946 թվականին՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, Տոկիոն ավերված էր։ Ճապոնիան գտնվում էր տնտեսական ծանր վիճակում, և տեխնոլոգիական արտադրության մասին խոսելը գրեթե անհնար էր թվում։
Այդ պայմաններում երկու երիտասարդ ինժեներ՝ Մասարու Իբուկան և Ակիո Մորիտան, հիմնեցին փոքր ընկերություն՝ ընդամենը մի քանի աշխատակիցներով։ Նրանց առաջին «գրասենյակը» քանդված շենքի վերին հարկում գտնվող փոքր սենյակ էր, որտեղ հաճախ նույնիսկ էլեկտրականություն չկար։
Ընկերությունը սկզբում կոչվում էր Tokyo Tsushin Kogyo, որը տարիներ անց ամբողջ աշխարհին հայտնի դարձավ որպես Sony։
Sony-ի առաջին արտադրանքը էլեկտրական բրնձեփ էր։ Այն պետք է հեշտացներ մարդկանց առօրյան, սակայն գործնականում կամ վատ էր եփում բրինձը, կամ ընդհանրապես չէր աշխատում։ Նախագիծը ձախողվեց, բայց հիմնադիրների համար դարձավ կարևոր դաս․ նրանք հասկացան, որ պետք է կենտրոնանալ այն տեխնոլոգիաների վրա, որտեղ կարող են իրական նորարարություն առաջարկել։
1950-ականներին Sony-ն ստեղծեց Ճապոնիայի առաջին մագնիտոֆոնը, իսկ ավելի ուշ՝ աշխարհում առաջին կոմերցիոն տրանզիստորային ռադիոն։ Այն փոքր էր, շարժական և նորարարական՝ ճիշտ այն, ինչ շուկան դեռ չէր տեսել։
Ակիո Մորիտան մեծ երազանք ուներ․ Sony-ն չպետք է լիներ միայն ճապոնական բրենդ, այն պետք է ճանաչվեր ամբողջ աշխարհում։ Հենց այդ պատճառով էլ ընտրվեց կարճ և հեշտ արտասանվող անուն՝ Sony, որը ծագում է լատիներեն sonus՝ «ձայն» բառից։
1979 թվականին Sony-ն ներկայացրեց Walkman-ը։ Սկզբում շատ մասնագետներ վստահ էին, որ այն չի հաջողվի։ «Ո՞վ կուզենա երաժշտություն լսել առանց բարձրախոսների», — ասում էին նրանք։ Բայց իրականությունն այլ էր։
Walkman-ը մարդկանց հնարավորություն տվեց առաջին անգամ երաժշտությունը վերցնել իրենց հետ ամենուր։ Այն դարձավ ոչ միայն տեխնոլոգիական սարք, այլ կյանքի նոր ոճ։
Sony-ի պատմությունը ցույց է տալիս, որ մեծ բրենդները չեն ծնվում հեշտ ճանապարհով։ Դրանք ստեղծվում են համառությամբ, ձախողումներից սովորելու կարողությամբ և համարձակ մտածողությամբ։
Sony-ի փիլիսոփայությունը պարզ է․ ստեղծել այն, ինչ աշխարհը դեռ չի տեսել։